Ξετυλίγοντας δώρα αγάπης

Στο Μπαζάρ των Δρόμων Ζωής πήγα πρώτη φορά πριν δέκα χρόνια περίπου, σχεδόν τυχαία. Με είχε προσκαλέσει η Τίνα, κάπου δέκα λεπτά αφότου με γνώρισε, λέγοντάς μου ότι θα χαρεί πολύ να με δει εκεί. Δεν ξέρω γιατί την πίστεψα, αλλά είχα δίκιο. Παρ’ ότι πήγα μαζεμένη και διστακτική, με δέχτηκαν σαν παλιά φίλη. Σπάνια έχω συναντήσει τόσο ζεστή συμπεριφορά και τόσο άμεση αποδοχή όσο αυτή των ανθρώπων των Δρόμων Ζωής.

το «πριν»
Την επόμενη χρονιά ξεσάλωσα. Μέσα στις δύο μέρες της διάρκειάς του πήγα τρεις φορές. Όχι μόνο γιατί δεν άντεχα με τη μια να κουβαλήσω τόσα πράγματα αλλά γιατί ήθελα να ρουφήξω την απίστευτη ατμόσφαιρα. Πιο πολύ από όλα με γοήτευσαν τα παιδιά – πανταχού παρόντα, ζωηρά, κοινωνικά, «σας αρέσει αυτό κυρία; εγώ το έφτιαξα!». Δεν έχανα ευκαιρία να λέω σε όποιον καθόταν να με ακούσει πόσο θαύμαζα την άνεση και την αυτοπεποίθησή τους! Και να αισθάνομαι ότι κάτι στ’ αλήθεια γίνεται εδώ! Την τρίτη χρονιά είχα ήδη βρει τη θέση μου ανάμεσα στους εθελοντές.

Τότε ήταν που συμμετείχα για πρώτη φορά στο στήσιμο. Το στήσιμο γίνεται την Παρασκευή πριν το Μπαζάρ. Κανείς δεν φοράει τα καλά του γιατί έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε σκόνες και χαρτόκουτα, όμως είναι ήδη γιορτή. Πρώτα απ’ όλα, η μέρα ξεκινάει με φιλιά. Πολλοί από τους εθελοντές βλεπόμαστε μια φορά το χρόνο, στο μπαζάρ, μα είναι σαν να αποχαιρετιστήκαμε μόλις χθες. Μετά τα γέλια και τα πειράγματα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις κούτες και τότε αρχίζουνε τα θαύματα. Εμφανίζονται βαζάκια και μπουκάλια παραγωγής των εθελοντών μας από την Αθήνα αλλά και τη Μύκονο, την Τήνο, το Βόλο ή την Κρήτη, χειροτεχνήματα-κομψοτεχνήματα που έχουν καταφθάσει από τη Θεσσαλονίκη ή από χίλιες γωνιές της Αθήνας. Αυτά είναι τα κατά κάποιον τρόπο «αναμενόμενα» δώρα, τα έχουμε συζητήσει από τον προηγούμενο χειμώνα και έχουμε παρακολουθήσει την πορεία παρασκευής τους εδώ και μήνες. Τα άλλα, τα αναπάντεχα δώρα έρχονται από τις κούτες που περιέχουν τις προσφορές των φίλων μας. Έχω βρεθεί μπροστά σε συλλογές ολόκληρες βιβλίων τέχνης και καταλόγων εκθέσεων, σε αφρικάνικα ξύλινα ζωάκια, πορσελάνινα φλυτζάνια και βάζα από κρύσταλλα, πλουμιστά κουτάκια που έχουν φιλοξενήσει αγαπημένα κοσμήματα. Δεν ισχυρίζομαι φυσικά ότι όλα τα παλιά αντικείμενα που μας εμπιστεύεστε είναι μεγάλης χρηματικής αξίας, στα πιο πολλά όμως είναι φανερή η αγάπη και η φροντίδα του προηγούμενου ιδιοκτήτη η οποία τους δίνει μια ποιότητα μοναδική.

καλωσορίσματα

Αφού λοιπόν έχουμε δει, καμαρώσει και σχολιάσει την πραμάτεια μας, έρχεται η ώρα να τη στολίσουμε στα ράφια. Όλα αυτά τα αντικείμενα που μυρίζουν μόχθο, φροντίδα και αγάπη πρέπει να βρουν την κατάλληλη θέση ώστε η αξία τους να λάμψει. Συσκέψεις, δοκιμές, ομαδοποιήσεις και αλλαγές και ο χώρος αρχίζει να παίρνει μορφή.Μεσημεράκι, μόλις σχολάσουν, καταφθάνουν να βοηθήσουν τα παιδιά: να γράψουν ταμπελάκια, να ξεχωρίσουν, να τακτοποιήσουν αλλά και να χαζέψουν τα όμορφα πράγματα. Το μάτι της Σοφίας, το χέρι της Μάτας δίνουν τελικές πινελιές. Έτσι κεντώντας και χτενίζοντας μέχρι το βράδυ στολιζόμαστε τα δώρα της αγάπης σας και σας περιμένουμε την επόμενη να έρθετε να μας την χαρίσετε κι από κοντά.

Έστερ

One thought on “Ξετυλίγοντας δώρα αγάπης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *